Veel hoogbegaafde kinderen kunnen zich in het reguliere onderwijs niet goed ontwikkelen. Ze gaan zich aanpassen aan het niveau en de manier van leren van hun groep (onderpresteren), verliezen veel van hun zelf verworven vaardigheden, vinden leren en school niet meer leuk, verliezen hun natuurlijke nieuwsgierigheid, gaan afwijkend gedrag vertonen en komen in een sociaal isolement. Een flink aantal krijgt psychosomatische klachten en sommigen komen zelfs tot suïcidaal gedrag.
Hier volgt van enkele kinderen of hun ouders (om privacy redenen geen naam) hun verhaal en hoe ze op de Leonardoschool weer tot hun zelf hebben kunnen komen.
We wilden de overstap maken naar de Leonardoschool omdat we eigenlijk wel wisten dat onze zoon veel meer in zijn mars had. Hij zat, dachten wij, niet slecht op zijn oude school: veel vrienden, harde werker, veel ruimte om dat te doen wat hij leuk vindt. We zagen een school die echt probeerde een goed beeld van hem te krijgen en passend onderwijs voor hem te regelen. We verwachtten dus ook een moeilijke start op de Leonardoschool omdat zowel de school, de juffen, de klasgenoten en alle andere leerlingen nieuw waren bij de start en hij een zeer vertrouwde omgeving moest achterlaten. We waren daarom ook erg geschrokken dat hij na één dag al zei: “Ik ga niet terug naar mijn oude school”. Er lag al na korte tijd ook een veel beter beeld over onze zoon bij de Leonardo school – in vergelijk met de oude school. Hij bleek bijvoorbeeld ook geen Avi 4 te hebben maar al AVI-uit te zijn bij lezen.
